Nova Sea Transport

70 kilo zware Blauwvintonijn aan de Algerijnse kust.

De Nova Cura was onderweg van het prachtige plaatsje Ploce in Kroatië, naar Vlissingen met 3850 ton kolen, toen ter hoogte van Algerije de reel van de big game hengel op de brugvleugel als een gek begon te ratelen. Met vereende krachten van de bemanning, en een sterk stuurmanskunstje van de stagiair! Arnold, lag er 35 minuten later een blauwvintonijn van 70 kilo aan dek.

Vanuit Sfax in Tunesie, waar hout was gelost uit Finland, moesten we in ballast naar Ploce, om kolen voor Vlissingen. We stoomden met 70 procent pitch, met een knoopje of 11,5 richting de Adriatische zee met natuurlijk de big game hengel op de brugvleugel. Ook die reis werden we al verblijd met een grote blauwtonijn van 37,3 kilo. Dit gebeurde precies thv de hak van Italië, tijdens de ronding van cape D’Otranto.

Er kwamen ruim 20 zakken filet van een kilo af, plus natuurlijk de kop, staart en ingewanden voor de Filippijnen. In Ploce was het 3 dagen laden. We lagen dicht bij de stad, en de bemanning genoot dan ook met volle teugen. Het was prachtig weer, veel zon, weinig wind en warm. De eerste dagen van de reis naar Vlissingen verliepen ook bijzonder rustig. We zetten de telegraaf onderin om maandag 17 mei te kunnen lossen in Vlissingen. Tot aan Algiers liepen we ruim 13 knopen gemiddeld. Dat was volgens ons te hoog om nog een tonijn te kunnen vangen.

Maandag 10 mei 2010, ter hoogte van de Algerijnse kust begon de wind een beetje op te steken, en liepen we nog 12,5 knopen. Om 0825 begon de reel als een gek te ratelen. Ik wist dat de bemanning vanwege het buiswater op het achterdek bezig was, en gaf 2 stoten op de fluit. Stapgewijs trok ik de telegraaf terug naar deadslow, en zette het roer op 10 graden SB. Ik trok het harnas (de budpad) om en maakte de sjorring van de hengel los. Inmiddels was Stagiair Arnold op de brug en nam het roer over. Ik voelde enorme weerstand, en zag de vis bijna al het draad van de reel aftrekken. In besloot de rem wat vaster te zetten, met de hoop dat de vis snel vermoeid zou zijn voor alle lijn van de reel was en alles af zou breken. Er zat gelukkig wel een zeemijl draad op, dus dat gebeurt niet zomaar. Gelukkig hielp het. De vis stopte ineens met trekken, en besloot ineens volle kracht richting het voorschip te gaan zwemmen. Hierdoor kwam de lijn wel een minuut of 6 slap te hangen, en kon ik als een gek honderden meters lijn terug op de spoel winden. Arnold zorgde er met zijn stuurmanskunst zorgvuldig voor dat de vis steeds over bakboord bleef. Meter voor meter kwam de vis dichterbij. Af en toe besloot de vis weer enkele tientallen meters de diepte in te duiken, maar de slip stond strak, en de vis werd steeds vermoeider. Dit gold ook voor mij eerlijk gezegd. Na 25 minuten vechten in de Algerijnse zon, wordt je behoorlijk moe. De budpad drukte in mijn buik, en schuurde in mijn toch al verbrande nek, maar gelukkig zorgde de stevige westenwind voor verkoeling. En het was nog vroeg in de ochtend. In de verte kwam

plotseling iets boven water. Het was nog honderden meters weg, maar normaal gezien blijven tonijnen in de diepte. We dachten dan ook aan een speervis of marlijn. De vis bleef aan de oppervlakte rond zwemmen, en we konden hem meter voor meter, al pompend met de hengel dichterbij trekken.

Arnold maakte een prachtige knoop op de ecdis, maar dat zorgde er wel mooi voor dat er in de draad van de hengel geen knoop kwam. Als de vis onder het schip schiet is het over natuurlijk. Ondertussen hadden de bemanningsleden alles klaar gelegd. Loodsladder, touwen en de gaf. Een half uur na het bijten van de vis, dreef er een grote tonijn naast het schip. Hij was nu erg vermoeid, en de gaf was eenvoudig te zetten door Stuurman Burakov. Maar nu kwam de grootste klus misschien wel, 70 kilo uit het water trekken. Aan de zelfgemaakte gaf zaten meerde handvatten, maar terwijl de vis half boven water hing, zag de stuurman de haak langzaam uitbuigen. Hij schreeuwde naar de Filippijnen om een touw rond de staart te binden. Dit lukte een Filippijn, al staande op de loodsladder. Het was maar goed ook, want er brak een handvat van de gaf af. Maar met vereende krachten trokken we het beest het gangboord in. Heel de bemanning juichte van de spanning. Met een paar man sleepten we het beest via de trap uit het gangboord het achterdek op. De digitale ulster ging tot 50 kilo, maar gaf error aan omdat hij het niet aankon. De meester haalde de weger voor de freon flessen, deze kon tot 150 kilo. De vis bleek 70 kilo schoon aan de haak te wegen. Met een lengte van 1,65 meter net iets langer en zwaarder dan onze kok Raymon, welke toch redelijk aan de maat is. Terwijl stagiair Arnold het schip terug op koers bracht, gingen we met zijn allen op de foto natuurlijk, in gekste posities. De messen werden opgezocht en de tonijn werd keurig gefileerd door onze Filippijnen.  Met het gezicht van een beul begonnen ze aan het bloederige werk. 50 zakken filet van een kilo verdwenen in de vriezer, en natuurlijk werd de kop in mootjes gehakt voor de Filippijnse specialiteiten. Alsof er niets aan de hand geweest was stoomde de Nova Cura weer verder richting Gibraltar. Langzaam kroop de snelheid weer richting de 12 knopen. De 13 werd niet meer gehaald, want de wind stak op vanuit de straat, en het buiswater spoelde de laatste herinneringen van de tonijn van de luikenkap  af.